Wilbik-Jagusztynowa, Weronika

Zgłoszenie do artykułu: Wilbik-Jagusztynowa, Weronika

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Nazwisko:

Wilbik-Jagusztynowa, Weronika

Pseudonim:

Płomień

Hanka

Błyskawica

Data urodzenia:

11 lipca 1908

Miejsce urodzenia:

Warszawa

Informacje

Ukończyła Państwowe Gimnazjum im. Marii Konopnickiej. Na kontynuację nauki nie pozwoliły jednak warunki materialne. Podjęła, więc pracę w Dyrekcji Kolei Państwowych. W 1933 r. wstąpiła do Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici”, biorąc udział w pracach Mazowieckiego Związku i wchodząc w skład Komisji Koleżanek przy Zarządzie Głównym „Wici” w Warszawie. W tym czasie debiutowała na łamach pism „Wiciarka” i „Zjednoczenie”. W 1938 r. zrezygnowała z pracy w PKP, zajęła się natomiast wyłącznie twórczością literacką, pisząc również m. in. radiowe słuchowiska. Wraz z mężem w czasie wojny trafiła do Rzeszowa. Władysław Jagusztyn ps. „Oracz” był komendantem Podokręgu Rzeszowskiego Batalionu Chłopskiego. W ich mieszkaniu odbywały się pierwsze zebrania organizacyjne „Chłostry”, jak również posiedzenia komitetu redakcyjnego „Podorywki”, której 1 nr ukazał się w lipcu 1940 r. Pismo powielano w budynku Centralnej Kasy Spółek Rolniczych. Od 1941 r., po wsypie, ukrywała się na terenie województwa rzeszowskiego pod fałszywym nazwiskiem Maria Majkut. Mieszkała w Żołyni, a następnie w Markowej. Pisała w tym czasie pod pseudonimem „Hanka” reportaże oraz wiersze, które drukowała w czasopiśmie „Wieści”. W 1943 r., obok „Marcina” – Jerzego Świrskiego i „Ślebodnego” – Stanisława Balcera, weszła w skład powołanego Konspiracyjnego Komitetu Redakcyjnego tego tygodnika. Jej reportaże z życia wsi i kraju: Żołnierze Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, Bezimienne bohaterstwo ludu, Mogiły i cmentarzyska oraz Z ziemi włoskiej do polskiej, a także opowiadanie Wspólny front, weszły do antologii Na święto ludowe, wydanej w maju 1944 r. w Markowej nakładem „Wieści”. W tym samym roku na łamach „Świata Młodych” opublikowała fragmenty sztuki Drzewo domowe – jabłoń rozłożysta, która ukazała się po wyzwoleniu (1946) nakładem Wydawnictwa „Wici” pt. Jabłoń gada. W ostatnich tygodniach przed odzyskaniem ziemi rzeszowskiej redagowała tygodnik „Chłopka”. W drukarni tego pisma odbito poemat jej pióra Pieśń o Warszawie, podpisany pseudonimem „Iskra”. Po wojnie drukowała swe utwory na łamach „Wici”, „Chłopskiego Sztandaru” i „Gazety Ludowej”. W 1946 r. wydała sztukę Żywią i bronią, której pisanie rozpoczęła jeszcze podczas okupacji. W 1953 r. wyszedł tom opowiadań Nie jesteśmy sami. Przewlekła choroba na wiele lat przerwała jej działalność literacką. W 1968 r. otrzymała II nagrodę za wspomnienia, które ukazały się w publikacji sponsorowanej przez Ministerstwo Obrony Narodowej, Kobieta w walce[1].

Bibliografia