Zgłoszenie do artykułu: Kalina

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Tytuł:

Kalina

Rosła kalina

Autor słów:

Lenartowicz, Teofil

Autor muzyki:

Komorowski, Ignacy Marceli

Data powstania:

1844

Informacje

Teofil Lenartowicz napisał Kalinę najpierw jako wiersz zamieszczony w warszawskim noworoczniku Niezapominajka w lipcu 1844 r. W bogatej twórczości Lenartowicza poświęconej przyrodzie i ziemi Mazowsza, drzewa miały swoją symbolikę i personifikację animistyczną. Na ten temat można ułożyć swego rodzaju magiczny alfabet poety, na przykład kalina była dla niego wiejską dziewczyną pochyloną nad potokiem, tak zresztą opisywaną jak w tej popularnej piosence. Wszystkich zachwycił wierszyk o kalinie, do którego muzykę wkrótce skomponował, przyjaciel poety, Ignacy Marceli Komorowski.

Szybko Kalina wydostała się z salonu na ulicę, gdzie można było usłyszeć ją w wykonaniu podwórzowych śpiewaków. Jak wspomina Stanisław Wasylewski w swojej książce Życie polskie w XIX wieku, w roku 1847 popularność tej pieśni była tak znaczna, że grożącą Warszawie cholerę „odstraszano aksamitnymi dźwiękami Kaliny”.

Kalina przyniosła swoim autorom wielkie szczęście. Bo choć zapomniano wiele innych utworów literackich i muzycznych z ich dorobku, jednemu i drugiemu wyryto na kamiennych nagrobkach słowa: „Twórcy Kaliny – rodacy!”. Lenartowiczowi na krakowskiej Skałce, a Komorowskiemu na warszawskich Powązkach[6].

Kalina bardzo szybko zdobyła szeroką popularność, która przetrwała do czasów współczesnych. Pieśń wykonywana jest w dwóch wersjach: jako utwór estradowy w formie bardziej rozwiniętej oraz w łatwiejszej do zapamiętania formie zwrotkowej, opracowanej na użytek powszechny[2].

Bibliografia

1. 

Śpiewnik pracownic polskich, s. 97.
Publikacja nie zawiera informacji na temat autora muzyki utworu.

2. 

Śpiewnik polski, s. 67–69.

3. 

Polskie pieśni i piosenki: śpiewnik polski, s. 145, 146, 216.

4. 

Polski śpiewnik narodowy z melodiami, s. 125, 126.

5. 

Kalina

6. 

Złota księga pieśni polskich: pieśni, gawędy, opowieści, s. 102–104.

Finansowanie

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013.