Zgłoszenie do artykułu: Warszawianka

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” mieszczący się w Krakowie, przy ul. Krakusa 7, zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 2135 z późn. zm.), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.

Tytuł:

Warszawianka

Warszawianka 1905 r.

Śmiało podnieśmy sztandar nasz w górę

Naprzód, Warszawo!

Warszawianka II

Nowa Warszawianka

Autor słów:

Święcicki, Wacław

Autor muzyki:

Pławiński, Józef[2], [6], [7], [13]
Melodia skomponowana przez powyższego autora oparta jest częściowo na motywach Marsza Żuawów.

Wolski, Włodzimierz[4], [10], [12]

nieznany[1], [3], [5], [9]

Melodia:

utworu Marsz Żuawów[5], [7]

Data powstania:

1880

Miejsce powstania:

Warszawa

Informacje

Jest to tak zwana – Rewolucyjna Warszawianka. Pieśń powstała w 1880 r. w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Autorem słów jest Wacław Święcicki (1848–1890)[2]. Pieśń zyskała szczególną popularność nie tylko w kraju, ale i za granicą, zwłaszcza wśród walczącego z caratem proletariatu rosyjskiego[6]. Śpiewana podczas rewolucji w 1905 r(1). dla następnych pokoleń na zawsze stała się Warszawianką 1905 r. Melodię opartą na motywach Marsza Żuawów ułożył i opracował inny więzień, jeden z pierwszych socjalistów polskich – Józef Pławiński[2].

Tekst utworu wydrukowano po raz pierwszy w czasopiśmie Proletariat 15 września 1883 r[5].

(1) – Rok 1905 był rokiem walki narodowej i rewolucyjnej z caratem. Walkę prowadziły organizacje niepodległościowe, polityczne i społeczne.

Jednym z najwybitniejszych działaczy niepodległościowych tej doby był Józef Piłsudski. Obok niego pracowali: Bolesław Limanowski, Jan Jur-Gorzechowski (bohater słynnego uwolnienia z więzienia na Pawiaku w Warszawie dziesięciu więźniów, skazanych na katorgę), Stefan Okrzeja, Józef Mirecki, Baruch Szulman i wielu innych. Walka rewolucyjna polegała głównie na demonstracjach i wiecach ulicznych, na zamachach na dygnitarzy i szpiegów carskich, na niszczeniu urzędów i konfiskatach pieniędzy rządowych (zdobyte w ten sposób środki obracano na walkę niepodległościową). Ruch rewolucyjny ogarnął wszystkie najważniejsze ośrodki miejskie Królestwa Polskiego i Litwy, przy czym główną rolę w walce odgrywała Organizacja Bojowa Polskiej Partii Socjalistycznej (OB PPS). Walka prowadzona z niesłychanym poświęceniem, niestety bez udziału i poparcia ze strony społeczeństwa, zakończyła się klęską rewolucjonistów. Wśród całego szeregu wywiezionych na katorgę, zamkniętych w twierdzach, rozstrzelanych i powieszonych uczestników rewolucji, widnieją nazwiska: Mireckiego, Szulmana, Barona i Okrzei. Zginęli oni na szubienicy z okrzykiem na cześć Polski Niepodległej[8].

Bibliografia
Finansowanie

Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.