Pochodzi z rodziny muzyków: jego ojciec jest skrzypkiem, matka wiolonczelistką. Nigdy nie uczył się śpiewać, w szkole muzycznej był w klasie gitary klasycznej. Nie są mu obce gitara akustyczna, fortepian, gitara basowa. Zaczynał od umieszczanych w intrenecie coverów, które w jego wersji brzmiały delikatniej niż oryginały, m.in. „Mad World” Tears For Fears czy „9 Crimes” Damiena Rice’a. Zdobył popularność m.in. dzięki pochwałom Czesława Mozila i Katarzyny Nosowskiej. Źródłem inspiracji dla Fismolla jest Sigur Ros. Blisko mu także do Olafura Arnaldsa. Gra delikatny, międzynarodowy folk z elementami popu. Dzięki wysokiemu głosowi był kojarzony z Bon Iver. Debiutował rok przed maturą, w czerwcu 2013 r., płytą „At Glade”. Jej producentem był odkrywca jego talentu Robert Amirian, który zagrał na basie i klawiszach i napisał część tekstów piosenek. Na perkusji zagrał jeden z najlepszych w kraju specjalistów Marcin Ułanowski (m.in. Smolik, Maria Peszek, Loco Star). Skład dopełnili: młodsza o cztery lata od Fismolla i towarzysząca mu od początku siostra – Joanna Glensk oraz gitarzysta Kacper Budziszewski i kwartet smyczkowy. Na koncertach Ułanowskiego zastępuje Jakub Szydło, a kwartet reprezentuje skrzypaczka Kristine Harutyunyan.

Piosenka „Let’s Play Birds”, najbardziej popularna z umieszczonych na debiutanckiej płycie, była częścią ścieżki dźwiękowej do polskiej komedii „Facet (nie)potrzebny od zaraz”^[1].