Urodził się we Lwowie, jako syn Tadeusza Bocheńskiego, poety, tłumacza, filologa klasycznego oraz Marii Jankowskiej. Debiutował jako poeta – w 1944 r. w tygodniku „Odrodzenie”, jako prozaik – zbiorem opowiadań „Fiołki przynoszą nieszczęście” w 1949 r. W następnych latach dał się poznać przede wszystkim, jako autor książek niefabularnych, bo z usposobienia jest eseistą, i taki charakter ma jego twórczość. Był współzałożycielem i redaktorem naczelnym kwartalnika „Zapis”, wydawanego poza cenzurą, z tego powodu miał oficjalny zakaz druku. Pismo walczyło o wolność słowa w PRL, koncentrując się na historii i jej zafałszowaniach, na socjologii i kulturze. Gigantyczny sukces także poza Polską „Boskiego Juliusza” przyniósł mu międzynarodową sławę i zaniepokoił tak bardzo ówczesną władzę, że cofnięto mającą mu przypaść w udziale prestiżowa nagrodę Nowej Kultury. Dziś, ponad pół wieku od powstania książki, zawarte w niej rozważania nie straciły na aktualności. Mało kto wie, że Bocheński jest także autorem świetnych reportaży literackich z Afryki a nawet tekstów piosenek, spod jego pióra wyszedł między innymi, słynny „Rudy rydz”^[2].