Jest to pieśń polskich flisaków. Daniel Kroman, luterski superintendent północnych Węgier, odbywając podróż do Polski w latach 1708–1709, zapisał jej tekst w swoim diariuszu (pod Sandomierzem):

Fliszkowe mili,

Dawnoste doma nebyly.

My Boha bedjeme prosily,

Biztje se zdrawy do domu wraczily.

Fliszkowe z neba

Dajcze nam chleba,

Jesztly ne dacze,

To potonecze,

A ty myła swenta Barbórko,

Wynjesz ych kde je melko.

Fliszowa źena

Sedy sobje doma,

Fliszar neboracek

Grebje co krobaćek.

Występuje tu węgiersko-słowacka pisownia, co jest zupełnie zrozumiałe ze względu na pochodzenie podróżnika. Należy dodać, iż św. Barbara to patronka flisaków^[1].