Po raz pierwszy publicznie w Polsce (na festiwalu Shanties ’88) w wersji oryginalnej, zaśpiewał ten przepiękny utwór Andrew Taylor. Tekst polski pochodzi z końca lat siedemdziesiątych i był sporadycznie wykorzystywany przez zespół Refpatent. Istnieje także odmiana tej pieśni, śpiewana przez kobietę, opłakującą stratę swego ukochanego.

Podczas „Jeziorak Shanties Meeting 2000”, odbyło się premierowe wykonanie tej pieśni przez Ule Kapałę – znaną dotychczas głównie ze znakomitej interpretacji ballad celtyckich^[2].