Utwór pochodzi z filmu Edwarda Skórzewskiego i Jerzego Hoffmana Prawo i pięść (na podstawie powieści Jerzego Hena).

Tekst utworu nasycony jest odwołaniami do ziemi. Zbiorowy podmiot liryczny to ludzie odbudowujący porządek swojego świata zburzony przez Wojnę. Owo – projektowane w niedookreśloną przyszłość (za dzień, za dwa…) – odtworzenie lub też zbudowanie na nowo ładu ma się odbywać zarówno wewnątrz jednostek, jak i przy udziale pozaludzkich „aktorów”, okoliczności, sił; świeży kwiat ma zastąpić spalony las i poczerniały głóg, ziemia (jeszcze ciężka od krwi) – wydać nowy łan zboża, z którego wkrótce chleby upieką się w piecach. Wszystkiego (Słońce przytuli nas do swych rąk), co zdolne odegnać noc i ustanowić świt. Ślad wojny zaś zabliźni się ostatecznie wraz z narodzinami nowego pokolenia, któremu niezrozumiałą i śmieszną wyda się trauma ich ojców wyniesiona z pory burz. Ten sposób opisu i ulepiona dla niego zmyślnie ilustracja muzyczna sprawiają, że o bohaterach piosenki myśli się jak o oswajających zachodnie krańce Ziemi amerykańskich pionierach („po westernowsku”), nie zapominając jednak, że są oni wschodnioeuropejskimi przesiedleńcami w trybach historii („po radziecku”).

Utwór doczekał się wielu różnorodnych estetycznie i koncepcyjnie wykonawczych interpretacji. Wśród interesujących wykonań wartych uwagi są:

– zespoł Raz, Dwa, Trzy podczas koncertu w 2002 r. Czy te oczy mogą kłamać? interpretacja wokalisty Adama Nowaka sugerująca brak wiary podmiotu lirycznego w faktyczne „nastanie świtu”;

– Stanisław Sojka podczas koncertu w 2012 r. Solidarity of Arts śpiew tylko przy wtórze kontrabasu, to hołd dla Krzysztofa Komedy;

– instrumentalne dzieło Leszka Możdżera The law and the fist stanowi reinterpretacje głównego tematu muzycznego utworu;

– gitarowe wariacje oparte na motywie utworu w wykonaniu Artura Lesickiego i Marka Napiórkowskiego na płycie Celuloid^[3].