Śpiewak. Gimnazjum ukończył w Kiszyniowie, następnie studiował prawo na Uniwersytecie Kijowskim. Naukę śpiewu pobierał w Rzymie. Powrócił do Rosji i zadebiutował w 1910 r. w operze Carmen Georges’a Bizeta; po debiucie został zaangażowany przez teatr operowy w Tiflisie.

Następnie był artystą Teatru Cesarskiego w Odessie. Od 1918 r. występował w Moskwie w Teatrze Operowym Zimina, z kolei przeniósł się do Baku, gdzie występował jako śpiewak oraz reżyserował przedstawienia operowe. Pod koniec 1919 r. udał się na tournée po Azji Mniejszej oraz koncertował w Egipcie, Grecji, Bułgarii. W 1921 r. śpiewał w teatrach włoskich, występował również w Operze Paryskiej w inscenizacji Borysa Godunowa Modesta Musorgskiego, ponadto na deskach teatrów operowych Belgii i Czechosłowacji.

Powrócił do Polski w 1922 r. i po raz pierwszy zaprezentował się publiczności 3 lutego 1922 r. w Filharmonii Warszawskiej. 7 lutego zadebiutował w Teatrze Wielkim w tytułowej partii w Rigolettcie Giuseppe Verdi’ego. Wkrótce został zaangażowany do Opery na stałe.

Szybko osiągnął bardzo wysoką pozycję. Śpiewał partie barytonowe w takich operach, jak: Faust Charles’a Gounoda (w roli Mefista), Cyrulik sewilski Gioacchino Rossini’ego (Don Basilio), Tosca Giacomo Puccini’ego (Scarpio), Demon Antona Rubinsteina (partia tytułowa), Otello Giuseppe Verdi’ego (Jagon), Pajace Ruggiera Leoncavalla (Tonio), Dama pikowa Czajkowski_Piotr (Jelecki), Opowieści Hoffmanna Jacques’a Offenbacha (różne partie).

Od jesieni 1925 r. był drugim reżyserem Opery (wystawił np. Filenis Romana Statkowskiego). Rok 1926 r. był apogeum jego kariery – wystąpił w Teatrze Wielkim w inscenizacji Borysa Godunowa Modesta Musorgskiego w partii tytułowej i osiągnął wielki sukces. Występował jeszcze w 1927 r. Wkrótce jednak – nękany chorobą płuc – musiał wycofać się z życia artystycznego.

Był wybitnym artystą swego czasu, dysponował znakomitym barytonowym głosem o ciemnej barwie; ceniono go za efektowne aktorstwo i doskonałe warunki zewnętrzne^[1].