Jako MC Drum Pinokio występuje solo, wykonując muzykę, którą można określić mianem energy music. Składa się na nią brzmienie emitowane przez bęben i wokaliza artysty (w myśl idei: „dudniące usta, śpiewające bębny”), odpowiednio wzmacniane i modyfikowane za pomocą prostych przystawek gitarowych (pogłosy). Treść wydobywanych słów nie odgrywa tutaj żadnej roli. Liczy się wyłącznie uzyskany efekt akustyczny. Dźwięki brzmią, jakby wydobywano je z samplera lub soundsystemu. Z emitowanymi dźwiękami współgra następująca zaraz po nich cisza, co pozwala na efektowne wypełnienie przestrzeni, wprowadzające słuchaczy w rodzaj transu. Źródeł tej muzyki należy doszukiwać się w muzyce etnicznej, sakralnej i w praktyce śpiewu archaicznego.

Pod wpływem zainteresowania najnowsza technologią (bio-, nanotechnologia) w 2002 r. założył zespół Nanorobots. Razem z nim tworzyli go: Jakub Palacz – g. (Eloe) i Marek Kutnik – sampler. Muzykę zespołu można określić jako technoroots. To muzyka elektroniczna z domieszką industrialu i etno, znajdująca się pod wpływem dokonań grupy Kraftwerk. Połączyła brzmienia pierwotne z nowoczesnymi, poszukując nowych harmonii, tonacji i akordów. Wśród najciekawszych kompozycji grupy można wymienić: I Fly, Impresję arabską, Impresję hebrajską i Mouse.

Również w 2002 r. – wspólnie z Michaelem Jonesem – voc., vno, perc., sampler – założył zespół Okularsy Antidepresion. Obok nich skład tworzyli: Marcin Gągola – bg., komp, Tomasz Głuc – perc, synt. i Tomasz „Bauchmiel” Jurecki – yirdaki. Zespół wystąpił m.in. na Festiwalu Muzyki Filmowej w Kazimierzu nad Wisłą i kilkakrotnie w krakowskich klubach, m.in. w Kawiarni Naukowej i Klubie Pod Jaszczurami. Wykonywał muzykę alternatywną, elektroniczno-akustyczną, łączącą ambient z elementami drum’n’bass, jungle, jazzu i etno (demo z 2003 r.). Nie brakowało rytmów samby, a także brzmienia, które można określić mianem indyjskiego i arabskiego techno. Zespół poszukiwał nowych brzmień, próbując przełamywać bariery oddzielające muzyczne gatunki^[1].