Śpiewak. Początkowo uczył się śpiewu u kantora Arona Ratzmana w Łucku, należał także do jego chóru. Później przez pewien czas sam śpiewał w synagodze. Około 1895 r. wyjechał do Włoch i rozpoczął studia wokalne u C. Rossi‘ego. Debiutował pod pseudonimem Spivaccini w mediolańskiej „La Scali”. Po powrocie do Rosji studiował śpiew operowy w Konserwatorium Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego w Petersburgu. Debiutował w 1902 r. jako „basso cantante” i od tego momentu był solistą opery w Teatrze Maryjskim w Petersburgu. W 1912 r. dokonał w Petersburgu nagrań arii operowych dla „Syreny Record”. Po I wojnie światowej mieszkał na stałe w Warszawie, występował publicznie, prowadził działalność pedagogiczną. Zmarł najprawdopodobniej w Warszawie w 1938 r., ale nie wykluczone, że dopiero kilka lat później w Amsterdamie. Był czołowym rosyjskim basem, stawianym przez krytykę muzyczną tuż obok Fiodora Szaliapina, artystą bardzo znanym i owacyjnie przyjmowanym przez publiczność. Wśród artystów rosyjskich nagranych przez „Syrenę Record” przed 1914 r. bez wątpienia zajmował pierwsze miejsce^[1].