Śpiewak operowy. Debiutował w Chórze T. I. Filipowicza w latach osiemdziesiątych XIX w. Studia wokalne odbył we Włoszech, m.in. w latach 1889–1896 w Mediolanie. Po powrocie do Rosji był od 1896 do 1903 r. solistą – pierwszym barytonem – opery w Moskwie. W latach 1906–1908 występował na scenach operowych Petersburga. Od 1908 do 1913 r. był solistą w Teatrze Operowym Zimina w Moskwie (do tego teatru powrócił po I wojnie światowej i występował w nim jako pierwszy baryton w latach 1922–1924). W 1911 r. w Moskwie nagrał dla „Syreny Record” arie z oper włoskich i rosyjskich. W 1913 r. rozpoczął występy gościnne na Syberii, które – w związku z wybuchem wojny – trwały aż do 1919 r. (z krótkimi przerwami, kiedy przyjeżdżał na występy do Moskwy). W 1919 r. został solistą Opery w Tbilisi i występował na jej deskach przez trzy kolejne sezony. Śpiewał gościnnie na scenach zagranicznych, m.in. w Stanach Zjednoczonych, zachodniej Europie, Japonii.

Był pierwszym wykonawcą partii barytonowych w kilku operach rosyjskich, np. wystąpił w premierze Carskoj niewiesty w roli Iwana Groźnego oraz w Bajce o carze Sałtanie (obie kompozycji Mikołaja Rimskiego-Korsakowa, lata 1899–1900). Największe sukcesy odnosił w takich operach, jak: Eugeniusz Oniegin Piotra Czajkowskiego, Demon Artura Rubinsteina, Bal maskowy i Rigoletto Giuseppe Verdi‘ego. Do jego popisowych ról należała partia Hansa Sachsa w Śpiewakach Norymberskich Ryszarda Wagnera. Dysponował wyrazistym, świeżym i bardzo pięknym głosem, którym operował z wielką swobodą. W ostatnim okresie życia pracował jako pedagog; w latach 1919–1922 był profesorem w klasie operowej w konserwatorium w Tbilisi^[1].