Kompozytor, dyrygent. Po ukończeniu gimnazjum brał udział w wojnie polsko-sowieckiej 1920 r. Później rozpoczął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, których zaniechał, wyjechał do Wiednia i odbył tam studia w Akademii Muzycznej. Począwszy od 1923 r. dyrygował orkiestrą „Teatru Opery i Operetki” w Krakowie. Po czterech latach przeniósł się do Warszawy i został dyrygentem orkiestry teatru „Qui pro Quo” (1927 r.). Pracował tam do 1930 r. Dokonał pierwszych nagrań płytowych jako dyrygent orkiestry w wytwórni „Odeon”. Pełnił funkcję dyrygenta w „Morskim Oku”, występował również w „Wielkiej Operetce”. W latach 1937–1939 był stałym dyrygentem teatru muzycznego „Wielka Rewia”. Komponował muzykę filmową (Moi rodzice rozwodzą się, Skłamałam, Serce matki, Rena). W drugiej połowie lat trzydziestych objął po Henryku Warsie stanowisko kierownika muzycznego „Syreny Record” i dyrygenta jej orkiestry.

Podczas okupacji hitlerowskiej trafił do getta warszawskiego. Tam do lata 1942 r. występował w teatrzykach rewiowo-muzycznych i kawiarniach, był m.in. dyrektorem muzycznym teatru „Femina” przy ul. Leszno oraz dyrygentem orkiestry teatru „Nowy Azazel”. W getcie przetrwał do wybuchu powstania w kwietniu 1943 r. Wówczas udało mu się zbiec. Pod nazwiskiem Stefan Kowalski zgłosił się na roboty do Austrii, znalazł się w Wiedniu i otrzymał przydział do komunikacji miejskiej. Do chwili zajęcia Wiednia przez Rosjan pracował jako motorniczy tramwaju.

Po II wojnie światowej przez pewien czas był dyrygentem w Wiedniu, brał udział w koncertach dla uwolnionych więźniów obozów koncentracyjnych; później wyemigrował na stałe do USA. Przez wiele lat działał w Nowym Jorku. Był dyrygentem orkiestry jednej z rozgłośni radiowych oraz aranżerem. Prowadził także zespoły w lokalach rozrywkowych, restauracjach i kawiarniach. Brał często udział w koncertach symfonicznych i popularnych, organizowanych przez Stowarzyszenie Żydów Polskich w Stanach Zjednoczonych^[1].