Śpiewak. Debiutował w Łodzi i występował tam na różnych scenach. Po debiucie przeniósł się do Warszawy i śpiewał w Operze w Teatrze Wielkim. Następnie zaangażowano go do Opery Poznańskiej, zaś później do Lwowskiej (śpiewał tam w 1931 r.). W 1929 r. brał udział w nagraniach Halki Stanisława Moniuszki dla „Syreny Record”. Od około 1930 r. występował w Jugosławii, potem w Niemczech i Austrii. Około 1935 r. powrócił na stałe do kraju; pracował jako reżyser oraz prowadził zajęcia z reżyserii operowej. Na scenie używał także imienia Ignacy. Jego umiejętności wokalne wysoko ceniła krytyka i publiczność.

„Debiutuje w Łodzi w „Trubadurze”. W krótkim czasie (...) przenosi się do Opery Warszawskiej, gdzie pozostaje przez kilka lat. Swym silnym, atłasowym barytonem zyskuje łatwo sympatię publiczności, która nie szczędzi mu hucznych braw. Pociągająca propozycja dyrektora Opery Poznańskiej „porywa” Wiśniewskiego do Poznania. Występuje tam przez dwa lata ciesząc się ogólnym uznaniem (...). Przez kilka lat następnych nie widzimy go w kraju: wyjeżdża do Jugosławii, biorąc (...) udział w przedstawieniach Opery Królewskiej i występując następnie w Zagrzebiu i Lublanie. (...). Po powrocie do kraju oprócz czynnej pracy na scenie poświęca się zajęciom reżyserskim (...) odnosząc znaczne sukcesy” (Album Artysty Polskiego, Warszawa, 1938 r.)^[1].