Polski organista, kompozytor i pedagog.

Był synem organisty. Przez wiele lat pełni funkcję organisty przy katedrze kieleckiej. W Kielcach był również nauczycielem śpiewu i założył Towarzystwo Muzyczno-Dramatyczne, dla którego pisał swoje pierwsze utwory sceniczne. Z kolei przenosi się do Częstochowy, gdzie podejmuje prestiżową funkcję dyrygenta Kapeli Jasnogórskiej (1911-1914). Wkrótce okazuje się, że był jej ostatnim kierownikiem, gdyż wybucha I wojna światowa.

Następnie związany był z Pabianicami i Łodzią. W Łodzi prowadzi Chór Hejnał (Towarzystwo Śpiewacze „Hejnał”) i Chór Moniuszkowski (Stowarzyszenie Śpiewacze im. Stanisława Moniuszki). W Pabianicach w lat 20. i 30. XX w. był znaną postacią. Uczył śpiewu w dwóch tutejszych gimnazjach (dziś liceach) – męskim u Jędrzeja Śniadeckiego (Liceum nr I) i żeńskim u Królowej Jadwigi (Liceum nr II).

Kiedy pojawił się w Pabianicach, miał już za sobą bogatą historię zawodową, jako muzyk rozpoznawalny był w wielu regionach kraju. Był przed wojną niezwykle popularny. Napisane przez niego opery dziecięce (np. „Taniec kwiatów”) były całymi latami grane w Łodzi i Pabianicach, wystawiano je też w Warszawie, Poznaniu, Katowicach, Częstochowie, Działdowie (warmińsko-mazurskie), Chełmży (koło Torunia) czy Żołyni (niedaleko Rzeszowa).

Znany był również z utworów o treściach patriotycznych (legionowe, ku czci marszałka Piłsudskiego, pieśni o powstaniach narodowych), z wesołych piosenek ludowych (o tytułach w rodzaju: Kasiu, daj mi gęby, Kajta zaś, Myślałeś chłopcze, żem ci rada, A ja sobie podrygom), pozostała spuścizna to kompozycje religijne i okolicznościowe. Utwory były wykonywane przez polskie chóry, jak i puszczane przez radio. W jego dorobku znajduje się ponad 100 utworów^{[1], [2], [3]}.