Historyk literatury, badacz poezji śpiewanej, bibliolog, pedagog, pisarz. Syn Stanisława (studenta Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej) i Ireny z domu Zajdlówny. Jego ojciec poniósł śmierć w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen w ramach eksterminacji inteligencji polskiej przez okupanta hitlerowskiego.

Szkołę średnią – XIV Liceum Ogólnokształcącym im. Gottwalda – ukończył w 1956 r., natomiast studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim (specjalność: historia literatury) w 1961 r. Opieką promotorską obejmował go prof. Juliusz Nowak-Dłużewski – zarówno podczas studiów polonistycznych, jak i później, w Instytucie Badań Literackich Państwowej Akademii Nauk.

Przez kilka lat, w ramach współpracy z Katedrą Historii Literatury Uniwersytetu Warszawskiego i Instytutem Badań Literackich PAN, prowadził kwerendy krajowych i zagranicznych zbiorów rękopiśmiennych. Odbył staże naukowe we Francji i na Litwie. W 1990 r. habilitował się na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1972–1990 był jednym z prowadzących (jako adiunkt, a później docent w Instytucie Kształcenia Nauczycieli) szkołę letnią dla nauczycieli polonistów z Czechosłowacji, Litwy, NRD, Ukrainy i krajów zachodnioeuropejskich. Wizytował placówki dydaktyczne w tych krajach. W latach 70 współpracował z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Olsztynie. Od 1980 r. uczestniczył w pracach Zespołu Dydaktyczno-Naukowego do spraw nauczania języka polskiego jako obcego przy Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (później przy Ministerstwie Edukacji Naukowej). W latach 1984–1986 stworzył i współrealizował telewizyjne Studium Języka Polskiego „NURT” dla nauczycieli. W latach 1986–1990 był członkiem Komitetu redakcyjnego miesięcznika „Polonistyka”. W latach 1990–1994 redagował wraz z Bohdanem Urbankowskim serię „Lektury szkolne w Wydawnictwach Szkolnych i Pedagogicznych”. W latach 1990/91 cyklem wykładów zainaugurował realizację własnego pomysłu: działalność Uniwersytetu Powszechnego Kultury Polskiej na Ukrainie. W latach 1991–1996 uczestniczył w pracach Rady Społeczno-Naukowej powołanej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Od 1991 r. pracował jako nauczyciel akademicki na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego (od 1995 r. profesor nadzwyczajny) w Instytucie Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych. W latach 1993–95 pełnił funkcję wicedyrektora IINiSB. W latach 1994–1996 zatrudniony jako profesor nadzwyczajny w Mazowieckiej Wyższej Szkole Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu. W latach 1994–2002 uczestniczył w pracach Komisji kwalifikującej na studia w Polsce kandydatów polskiego pochodzenia. W latach 1996–1999 pełnił funkcję konsula w Konsulacie Generalnym RP w Lyonie, gdzie m.in. zorganizował Międzynarodową Konferencję Mickiewiczowską (1998) oraz dwukrotnie Dni Książki Polskiej (1998, 1999). Przez pięć lat (2002–2007) był wraz z żoną wicekonsul Bogusławą Podgórską pracownikiem Konsulatu Generalnego RP w Edynburgu.

Dla Komitetu Badań Naukowych recenzował konkursowe wnioski badawcze, dla Ministerstwa Edukacji Narodowej wykonywał ekspertyzy.

Od okresu studiów doktoranckich był członkiem Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza, a od 2005 r. także Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie (Londyn). Jako historyk literatury debiutował na łamach „Stolicy” i „Przeglądu Humanistycznego” (1964). Jest autorem bądź współautorem 22 książek. Przygotował do druku kilka wydań poezji, opatrując je wstępami i komentarzami. Współuczestniczył autorsko w ok. 30 pracach zbiorowych. Ponadto jest autorem kilkuset szkiców, esejów, recenzji i artykułów w periodykach fachowych i społeczno-kulturalnych, krajowych i zagranicznych. Jako organizator i prelegent uczestniczył w kolokwiach, seminariach i konferencjach krajowych i międzynarodowych. Przez dłuższy czas współpracował z następującymi periodykami: „Dziennik Polski i Dz. Żołnierza” (Londyn), „Pamiętnik Literacki” (Londyn), „Głos Katolicki” (Paryż) oraz z czasopismami warszawskimi: „Biuletyn Stowarzyszenia Wspólnota Polska”, tygodnik „Idziemy”, „Polonistyka”, „Wiedza i Życie”. Był zapraszany do udziału w programach Polskiego Radia i Telewizji Polskiej.

Nagrody, odznaczenia, wyróżnienia:

• Nagrody Ministra Edukacji Narodowej (1976, 1992)
• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
• Srebrna Odznaka TWP
• Złota Odznaka Polskiego Związku Kulturalno-Oświatowego (Zaolzie)
• Medal Pamiątkowy Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza (1998)
• Medale Honorowe Stowarzyszenia Miłośników Tradycji Mazurka Dąbrowskiego (1994, 1997)^[1].