Był jednym z prekursorów polskiego jazzu, członkiem pierwszego w Polsce po wojnie zespołu jazzowego Melomani.

W 1957 r. ukończył w łódzkiej „Filmówce” Wydział Organizacji Produkcji. Wkrótce wycofał się z czynnego życia muzycznego. Pojawił się jeszcze z trąbką na Jazz Campingu Kalatówki w 1959 i 1960 r., zaistniał (grając samego siebie) w filmie Andrzeja Wajdy Niewinni czarodzieje. Po latach szedł razem z dawnymi kolegami w finałowej sekwencji w filmie Feliksa Falka Był Jazz (z fabułą osnutą na historii Melomanów).

Od końca lat 50. pracował jako dziennikarz w redakcji muzycznej Polskiego Radia oraz jako kierownik produkcji w Łódzkim Ośrodku Telewizyjnym. Był jednym z inicjatorów Archiwum Polskiego Jazzu, które założono w 1983 r. w Muzeum Miasta Łodzi. Trzy lata później po raz ostatni chyba zagrał na trąbce na jamie w Grand Hotelu z okazji 30. rocznicy I Festiwalu Jazzowego w Sopocie. Był też współzałożycielem Stowarzyszenia Melomani, które 25 lat temu zainicjowało przyznawane do dziś doroczne nagrody Grand Prix Jazz Melomani. W 2002 r. sam został uhonorowany „Jazzowym Oscarem” za całokształt działalności. W ostatnich latach zasiadał w jury Festiwalu Filmowego im. Krzysztofa Komedy w Ostrowie Wielkopolskim. W 2012 r. wydał książkę wspomnień To był Jazz^[1].