Trzynastego grudnia stanu wojennego

UB-ek zabrał synów rodu piastowskiego

Drzwi już wyłamane, z zawiasów wyjęte

W każdym rogu stoją szpicle wynajęte

Wystraszone żony, dzieci wylęknione

Ze snu głębokiego nagle przebudzone

Mężowie choć dzielni, ulegli przemocy

wywlekli ich z domu, w samym środku nocy.

O wolności tylko śnić

Wrona nam nie daje żyć

W smutku płacze cały kraj

Wiarą przetrwać siłę daj

Kajdany, ZOMOwcy i łapanka

Życie dzisiaj nie sielanka

Kajdany, ZOMOwcy, silne kraty

Solidarność same chwaty.

Zakuli w kajdany, powieźli w nieznane

Biało-śnieżną drogą pod więzienną bramę

Szpaler nas powitał, stojący w rozkroku

Obrazek wyjęty z 40-tego roku

Choć postawa wroga, lecz mundury znane.

Toż to przecież ZOMO nasze „ukochane”

Przyjęli jak swoich, odciski pobrali

W celach nas z kratami zakwaterowali.

O wolności...

Czołgi na ulicach, w fabrykach zasieki

Pracę dziś wyparła robota bezpieki

Stocznie nic nie robią, a plan wykonali

Chcą pędzić w nędzę, nowe ceny dali.

Kobietom samotnym nasi pomoc dali

Za co bardzo szybko z pracy ich wylali

Polska w płaczu tonie, świat się cały dziwi

Zastanów się Wojtek, gdzie twój wróg prawdziwy.

O wolności...^[1]