Jedno pewne, że jest już po ślubie –

Dzień mija za dniem,

Cudowny jak sen...

Kiedy los podda nas próbie?

Któż to wie, kto wie?

Pierwsza, druga czy piąta rocznica –

Masz czasu wciąż mniej,

A pracy – że hej!

Przestała cię miłość zachwycać?

Zwykła rzecz!

Spraw nam obu niespodziankę,

Bo nie wszystko już stracone:

Patrz tak na mnie jak na żonę,

A całuj, jak kochankę!

Nim dla ciebie serce zamknę,

W codzienności nim utonę:

Patrz tak na mnie jak na żonę,

A całuj, jak kochankę!

Jedno jest pewne – dom cały na głowie

Od świtu po noc,

Chwilami mam dość,

Lecz komu, no komu to powiem?

Taki los, mój los!

Dzieci, szkoła, zakupy, sprzątanie –

Tak w kółko od lat,

A mąż mój i pan?

On piękny i młody zostanie –

No a ja?

Spraw nam obu niespodziankę...

Kiedy jestem w drodze,

Śpiewam sobie tak,

A gdy dom już blisko –

– W oczach znowu strach,

Czy mnie w drzwiach powitasz,

Ciesząc się, jak nikt,

Czy po prostu powiesz:

„Ach, to tylko ty. . .”

Spraw nam obu niespodziankę...^[1]