Zwyczajnie żal, ach żal, że na ten bal

Kolejny raz nie proszą nas,

Że życie tak, jak ptak, że sensu brak

I biegną dni jak z oczu łzy.

A chce się żyć i być ze wszystkich sił

I wierzyć wciąż w szczęśliwy los.

Choć sen się śni, że my, to ja i ty,

Lecz żaden dzień nie wraca, nie...

I gaśnie blask, ten blask, co w każdym z nas

Rozniecał żar przez tyle lat.

A dziś już tylko luz,

Puste szkło i rejs na samo dno.

I cały świat, nasz świat, rozsypał wiatr!

Nie został po nim nawet ślad,

Tylko żal, że tak w dal, z biegiem fal...

A jednak jeszcze,

Tyle nowych dat i w ramionach jakby cały świat

I tak wiele ról, tyle do zdobycia jeszcze gór –

– Na całe szczęście!

Jeszcze w żyłach krew i wciąż słychać serc daleki śpiew –

– Dzień za dniem, jak we śnie, jak we mgle...

Więc po co żal, gdy trwa kolejny bal

I życie znów do tańca gra?

Niech dzieje się co chce, bo diabeł wie,

Czy jutro znów się zdarzy cud!

Więc trzeba żyć i być i chwytać dni,

Choć w dłoni wciąż ostatni grosz,

Choć coraz mniej na dnie nadziei jest,

Lecz po co łza gdy spektakl trwa?

Nim zgaśnie blask, ten blask, co w każdym z nas

Rozniecał żar przez tyle lat,

Zrób ten błąd – płyń pod prąd,

Życie to po prostu mniejsze zło...

Niech cały świat, nasz świat, rozsypie wiatr!

Niech zniknie po nim wszelki ślad,

Co tam żal, że tak w dal, z biegiem fal!

Dopóki jeszcze,

Tyle nowych dat i w ramionach jakby cały świat

I tak wiele ról, tyle do zdobycia jeszcze gór –

– Na całe szczęście!

Jeszcze w żyłach krew i wciąż słychać serc daleki śpiew –

– Dzień za dniem, jak we śnie, jak we mgle...^[1]