Roztańczeni, zagubieni,

Do utraty sił,

Nie liczymy mijających chwil.

Przed troskami uciekamy

Gdzie pamięci kres,

Byle dotrwać po następny zmierzch.

Zapatrzeni w siebie,

Nieciekawi słów,

Idziemy własną drogą,

Gdzie nas smutki nie odnajdą już,

Gdzie niebo nie zna chmur.

A czas mija w nas

I raz po raz

Zapomnieć każe.

Czas śmieje się z gasnących gwiazd

I z naszych marzeń.

A gdy świtem kończy się sen,

Gdy nowy wstaje dzień,

Czas zamienia się w bicie naszych serc.

Dzień od nowa w sobie chowa

Zapomnienia smak,

Choć dokoła toczy się znów gra,

By przeczekać, by doczekać

Gdy na skraju dnia

Nasze serca w żagle chwycą wiatr.

Zapatrzeni w siebie,

Nieciekawi słów,

Idziemy własną drogą,

Gdzie nas smutki nie odnajdą już,

Gdzie niebo nie zna chmur.

A czas mija w nas

I raz po raz

Zapomnieć każe.

Czas śmieje się z gasnących gwiazd

I z naszych marzeń.

A gdy świtem kończy się sen,

Gdy nowy wstaje dzień,

Czas zamienia się w bicie naszych serc.^[1]