Zbyt odległe dla twych wspomnień

chyba stało się to lato,

poprzez które szliśmy co dzień,

jak po najpiękniejszych kwiatach...

We mnie wszystko pozostało –

świty, zmierzchy, nasza miłość...

Ty już pewnie zapomniałeś,

że coś między nami było...

 A ja pamiętam,

 pamiętam dobrze,

 tatrzańskie drzewa,

 wśród nich nasz modrzew.

 Potoków lustra

 w drzew cichym śpiewie

 i twoje usta

 pod tym modrzewiem...

 A ja pamiętam

 nocne pejzaże,

 ścieżkami pędził

 pociąg mych marzeń.

 W księżyca blasku

 nieufność gasła,

 jak chat góralskich

 dalekie światła...

Każdy uśmiech, każde słowo

i wiatr nawet, górski grajek –

wszystko dla mnie było ważne

a co ważne – pozostaje.

Czy we wspomnień twoich lustrze

przejrzysz mymi się oczami?

Czy już różne marzeń klucze

otwierają naszą pamięć?

 Bo ja pamiętam...^[1]