Na dzień odejścia dałaś mi

Placek pszeniczny i stare sny

Zdjęte cichaczem z alkowy ścian

Zioła od ludzi i od ran

A teraz idę

ubrany w różowe nadzieje

A ludzie drzwi w zamki

zbroją przed złodziejem

A za drzwiami kutymi

wiatr wieje, wiatr wieje

Pajęczej nici wziąłem pęk

I skibkę nędzy co niszczy lęk

I opuszczając liche włości

Serce opuchłe od miłości

Szczenięcą ufność zabrał Bóg

Dla siebie wziąłem parę nóg

I opuściwszy ciepłe leże

Poszedłem znaleźć to w co wierzę

Przymykać oczy kazał świat

I zwątpić w to co tyle lat

uczyła matka w sobie nosić

I raczej pragnąć niźli prosić

W labirynt miasta wchodząc wiem

Co prawdą jest a co już snem

I wiem że w bramach innych miast

Znów mnie powita zamków trzask^[1]