Prawie już rok

I minął ten szok,

A jednak mi ciebie brakuje.

Szkoda mi słów,

Lecz wołam cię znów –

– Tak bardzo mi ciebie brakuje.

Dość mam ciszy tych ścian

I już gotów mój plan,

Dziś jeszcze swój bagaż spakuję.

Wreszcie wolna, jak ptak,

W drodze zgubię twój ślad

I szczęścia gdzie indziej spróbuję.

Lecz braknie mi sił,

Więc wracam od drzwi –

– Tak bardzo mi ciebie brakuje.

I kręci się łza,

Że jeszcze to trwa

I jednak mi ciebie brakuje.

Dość mam ciszy tych ścian

I już gotów mój plan,

Dziś jeszcze swój bagaż spakuję.

Wreszcie wolna, jak ptak,

W drodze zgubię twój ślad

I szczęścia gdzie indziej spróbuję.

Rzucę na wiatr to wszystko,

Byle zapomnieć

Każdy dzień, każdą chwilę.

Ruszę przez świat z walizką

I na pewno nie zobaczysz mnie już.

Lecz braknie mi sił,

Więc wracam od drzwi –

– Tak bardzo mi ciebie brakuje.

I kręci się łza,

Że jeszcze to trwa

I jednak mi ciebie brakuje!^[1]