A jeśli ja szewcem jestem jak wielu,

statecznie robotą się trudzę.

I dbam też, by buty me doszły do celu,

z tą myślą się budzę.

A jeśli to mało, za mało Ci jest

mój Panie Królewski na chmurze.

Pamiętaj, że wzory z uśmiechów i łez

na własnej garbuję skórze.

A jeśli ja owce pasę zwyczajnie,

tłuścieją poddane mi stada.

Szałasu naszego pożoga nie zajmie

i nie tknie zagłada.

A jeśli to mało, za mało Ci jest

i mówisz, że więcej byś zdążył.

Pamiętaj, że czynię dzwoneczki z mych łez

i nie śpię, gdy stada śpią już.

A jeśli artystą być mi pozwala

ten, co się nie myli daremnie.

Z materii najdroższej obrazy układam,

bo z Ciebie i ze mnie.

A jeśli Bóg myśli, że wiele mi dał,

to bierze on formę za temat.

Bo przecież im piękniej, im piękniej ją gram,

tym bardziej miłości nie mam.

Bo przecież – im piękniej, im piękniej ją gram,

tym bardziej miłości nie mam.^[1]