Zagonieni, zabiegani,

Tylko w siebie zapatrzeni,

Czasu już nie mamy na nic,

W codzienności zagubieni.

I mijamy się w milczeniu,

Obcy sobie i nieznani,

W każdym geście i spojrzeniu

Coraz bardziej sami!

A kiedy ludzie się kochają,

Kiedy dla innych serce mają

I kiedy innym siebie dają,

To tyle wtedy jest nadziei!

A kiedy ludzie się kochają,

I gdy dla innych serce mają,

To smutki w radość się zmieniają,

Że aż radują się anieli!

Aż przychodzi taka chwila,

Zawsze nagle, niespodzianie

I los każe nam zatrzymać

Nasz codzienny, śmieszny taniec.

I jesteśmy wtedy sami,

Zagubieni w tłumie ludzi,

Nieobecni, niekochani,

Aż się niebo deszczem smuci.

A kiedy ludzie się kochają,

Kiedy dla innych serce mają

I kiedy innym siebie dają,

To tyle wtedy jest nadziei!

A kiedy ludzie się kochają,

I gdy dla innych serce mają,

To smutki w radość się zmieniają,

Że aż radują się anieli!^[1]