A miałem się za filozofa!

Samotność sławiąc w gorzkich strofach

Stroniąc latami od mrowiska...

Nagle wystawiam myśl na pokaz –

Brawami tresowana foka –

I diabli biorą dumny dystans

A ja się miałem za poetę

Który przesiewa słów tandetę

By odkryć tajne sensów więzy!

I przyjechałem w zgiełk bełkotu

By zrywać ptaki serc do lotu

W miejscu, gdzie schlebia się lub traci język

A głos ostrzegał w duszy, na dnie –

Masz wszystko, gdy niczego nie masz

I tak swych skarbów nie przeliczysz!

Więc pragnij prawdy, a nie pragnień

Tak Homer żył i Diogenes

Więc nie jedź, nie jedź do stolicy!

A ja się miałem za poetę

Który przesiewa słów tandetę

By odkryć tajne sensów więzy!

I przyjechałem w zgiełk bełkotu

By zrywać ptaki serc do lotu

W miejscu, gdzie schlebia się lub traci język

Wszak tu strażnicy, urzędnicy

Doktorzy praw, cień szubienicy

I złota blask i mrok ciemnicy

Fortuna twarz ma ladacznicy

Więc nie jedź, nie jedź do stolicy!^[1]