Kochamy się w porywach bez szans,

W pękach pawich piór,

Bez wiary w sens biegniemy nie raz

Głową rozbić mur.

Na cudzy koszt fantazja i luz –

– Trzeba mieć ten gest!

I w tłumie trosk nadzieja na cud,

Kiedy pusto w szkle...

Bo my jak w dym,

My jak ćma – na zgubę!

Choć braknie sił,

Lecz nie braknie złudzeń!

Z wielkiego nic, z obietnic na wiatr,

Z marzeń ponad stan,

Z powszednich dni, traconych od lat

Pora uciec nam.

Bo lada dzień sprzedamy swój czas

Za ostatni grosz

I żalu cień przesłoni nam twarz

I wypełni dom...

A my jak w dym,

My jak ćma – na zgubę!

Choć braknie sił,

Lecz nie braknie złudzeń!^[1]