Budzi mnie z głębokiego snu

Budzika krzyk na krawędzi dnia:

Świat – pora wstać!

W życie trzeba grać!

I znów chleb dzielę swój na pół,

Choć dobrze wiem, że zostałem sam,

Lecz nadzieje mam,

Że za dzień, za dwa...

A świat czeka na mnie już za progiem,

A świat z moich marzeń sobie kpi,

A świat nie rozumie nic a nic

I z rozmysłem plącze drogi,

Po których chodzisz właśnie ty.

A świat czeka na mnie już za progiem,

A świat z moich powiek płoszy sen,

A świat – czy on chociaż o tym wie,

Że z rozmysłem plącze drogi,

Na których zgubiliśmy się!

Chłodny dzień za oknami znów

Z dalekich stron niesie deszczu smak

I szaleniec wiatr

Czeka na mnie w drzwiach.

Pora iść, zamknąć noc na klucz,

Nie pytać się, dokąd niesie los,

Lecz na cały głos

Śmiać się życiu w nos!

A świat czeka na mnie już za progiem,

A świat z moich marzeń sobie kpi,

A świat nie rozumie nic a nic

I z rozmysłem plącze drogi,

Po których chodzisz właśnie ty.

A świat czeka na mnie już za progiem,

A świat z moich powiek płoszy sen,

A świat – czy on chociaż o tym wie,

Że z rozmysłem plącze drogi,

Na których zgubiliśmy się!

Obok mnie coraz większy tłum

W swój codzienny rusza rejs –

Coraz więcej, coraz prędzej!

Zagłusza myśli bicie serc –

Szybciej wciąż, do utraty tchu!

Zanim wszystko straci sens

I samotni i zmęczeni

Zgubimy jeszcze jeden dzień.^[1]