Gdzie stare młyny dumnie stoją

nad rzeką której nie zna mapa

i choć do domu stąd daleko

przewędrujemy kawał świata.

   A u nas latem jest najlepiej

   dywanem w złocie zboże tańczy

   i nasze słońce jest najlepsze /bis

   choć u nas nie ma pomarańczy.

Tam dziadek-wiatrak zasłuchany

w żabie rechoty gdzieś za lasem

to znowu kamień na rozdrożu

pomylił przeszłość z naszym czasem.

Wędrować dobrze jest wśród jezior,

gdy słońce mówi nam dobranoc

i śmiać się nocą do księżyca

i kłaść się spać dopiero rano.

Aż przyjdą czasy gdy ścierniska

śniegi zakryją aż do wiosny

w lesie igłami nam się skłonią

polskie zielone zawsze sosny.^[1]