A w niedzielę z zarania szła duszyczka z kazania.

Przyszed do nij w czerni pan, ni mioł służki, jeno sam:

„Co tu robisz w ogrodzie, przy tej źródelnej wodzie?”

„Ach, mój panie, kwiatki rwę, wianki wiję na główkę.”

„Nie bedziesz ich wiency wić! Bo już ze mną musisz iść!”

I wzion ci jo, i niesie, a po boru, po lesie.

I zaniós jo przez piekło, i uderzył nią w okno!

„Otwierajcie, bratowie! Niese ciężar na sobie!

Otwierajcie, bratowie – tej duszyczki katowie!”

Coś ty, panno, działała, żeś się nam tu dostała?”

„Siedmior dzieci zrodziła, ze świata je zgładziła!”

Siedzi Szatan na dębie, dał jej siedem razy po gębie:

„Dzieś te dzieci dziewała, coś je na świat radzała?!”

„Jedno leży pod ławą – przykryłam je murawą;

Drugie leży pod progiem – przykryłam je barłogiem;

Trzecie leży pod gruszką – przykryłam je pieluszką;

Czwarte leży pod śliwą – przykryłam je pokrzywą;

Piąte leży pod wiśnią – ludzie o nim nie myślą;

Szóste leży pod miedzą – ludzie o nim nie wiedzą;

Siódme leży w ugorze – kochanek je wyorze!”^[1]