Dwa portrety w pustej sali

jak wygasłe lustra dwa.

Czysta forma i realizm

absolutna cisza barw.

Ona patrzy bezrozumnie,

on rozumie już od lat.

Bo trudniej tracić resztkę złudzeń

niż po prostu tracić czas.

To nie ja, to nie ty,

barwa i biel vis a vis.

Wiem już dziś, że nie miał racji

ktokolwiek mowę srebrem zwał.

Zamiera sztuka konwersacji,

monologi płyną dwa.

To nie ty, to nie ja,

cisza i dźwięk sam na sam.

Cisza barw – cisza obojętnych zimnych twarzy.

Cisza barw – cisza wołająca z ram pejzaży.

Cisza barw – nawet takich co najgłośniej krzyczą.

Cisza barw – cisza, absolutna cisza.

Czy to ty?

Może tylko ja tak widzę Ciebie.

Czy to ja?

Tak niewiele już zostało ze mnie.

Wstaje świt –

tyle razy zastał mnie przy Tobie.

Czy to my?

Może już za późno na odpowiedź.

Cisza barw – cisza obojętnych zimnych twarzy.

Cisza barw – cisza wołająca z ram pejzaży.

Cisza barw – nawet takich co najgłośniej krzyczą.

Cisza barw – cisza, absolutna cisza.^[1]