Ach! już się zbliża ta chwila rozstania,

Co może wiecznie mnie rozłączy z tobą;

Może ostatnie są te pożegnania,

Może ostatni raz mówimy z sobą.

Słodkie wzajemne szczęśliwości fale,

Spłynęły szybko, jak srebrzyste zdroje,

O srogie męki! ach! nieszczęsne żale,

O! jakże ciężko ranią serce moje.

Z tobą już nikną nadzieje, rozkosze,

To tkliwie serce czuje ciężkie zguby,

Oto jedynie tylko niebios proszę,

By dali męstwo i spokojność luby.

Ach! wspomnij mnie, bo ja w twoje progi,

Przyjdę złożyć przyjaźni chęci,

Niechaj ci szczęście sypie kwiat pod nogi,

Bywaj mi zdrowy i miej mnie w pamięci.