Ach, moi dostojnicy

Tytułów swych strażnicy!

Kanclerze, ministrowie

Ach, cni szambelanowie!

Złociści, dumni, twardzi

Jak miło wami gardzić!

Jak miło być podporą tronu

Zdobną w orderowe dzwonki

Jak miło być niezastąpionym –

Choćby skoczkiem, choćby pionkiem!

Ach, moje tło korony!

Pończoszki, pantalony

I ryje nad korytkiem

Peruczki, rączki, łydki

Ach dyplomacjo tkanin

Jak miło mieć was za nic!

Jak miło tutaj nawet bać się

A jeszcze milej mieć nadzieję

Że nie przepadniesz w trakcie

Tej gry, co światem chwieje

Dziś wszystkim – jutro nikim!

Te pudry i pieprzyki

Zmiatane jednym gestem!

Polityka imperium

To walka o liberie

Lecz ja – ponad nią jestem!^[1]