Gdy miałem dziesięć lat,

Inny był mój świat,

Jeszcze dziś w pamięci go mam:

Z tornistrem ty i ja,

Śmieszne brzdące dwa,

A nad głową wiatr śpiewał nam.

Za twe warkocze dziewczyno,

Z zawadiacką miną,

Lubiłem psotnie szarpać nie raz,

A ty śmiałaś się w głos,

Chociaż miałaś mnie dość

I powtarzałaś od nowa te słowa:

Mały, nie bądź taki śmiały!

Mały, nie bądź taki śmiały,

Bo kiedyś sparzysz się!

W dorosły wszedłem świat,

Przeszło kilka lat

I odnalazłem w tłumie jej twarz,

Lecz to był mój wielki błąd –

– Wszystko poszło w kąt,

Świat nie istniał prawie prócz nas.

Lecz choć prosiłem, błagałem,

Wciąż mówiła – nie!

I tak było odtąd co dzień:

Śmiała za mnie się w głos,

Bo już miała mnie dość

I powtarzała od nowa te słowa:

Mały, nie bądź taki śmiały...^[2]