Czemu mi smutno i czemu najsmutniej,

Mamże Ci śpiewać ja – czy świat i czas?...

Oh! bo mi widnym(1) strój(2) tej wielkiej lutni,

W którą wplątany duch każdego z nas.

I wiem, że każda radość tu ma drugę(3),

Poniżej siebie, przeciw-radą łzę,

I wiem, że każdy byt ma swego sługę,

I wiem, że nieraz, błogosławiąc, klnę.

Czemu mi smutno? – bo nierad(4) bym smucić,

Ani przed sobą kłamstwa rzucać cień,

By skryć, jak czego nie można odrzucić,

By uczcić, czego wyciąć trudno w pień.

Więc to mi smutno – aż do kości smutno,

I to – że nie wiem, czy ten ludzi stek

Ma już tak zostać komedią-okrutną,

I spać, i nucić, śpiąc: „To – taki wiek!”

Więc to mi smutno, i tak coraz gorzej,

Aż od człowiecza się i pierś, i byt,

I nie wiem, czy już w akord się ułoży,

I nie wiem, czy już kiedy będę syt!

I nie wiem – czy już będę mógł nie wiedzieć,

Że coraz żywot mniej uczczony tu –

Że coraz łatwiej przychodzi powiedzieć,

Ze snu się budząc: „Wróćmyż znów do snu!”^[2]