Pobiegłam przez zamglony mrok

Gdzie stoi Twój dom

Teraz w nim tylko cisza mieszka

Na imię miałaś Agnieszka i taki dziwny wzrok

Ty zawsze byłaś inna

Przewrotna i niewinna

I zimna tak jak skała

Wtedy ostatni raz Cię żegnałam...

W starym lustrze, uwięzione z drugiej strony ram

Widziałam – umierało moje drugie Ja

Chciało krzyczeć, gdy powstałaś taka biała

Chciało uciec, gdy śmiertelnie całowałaś, a ja tu stałam!

Ty zawsze byłaś inna

Przewrotna i niewinna

I zimna tak jak skała

Nie wierzyłam, gdy to powiedziałaś:

Gdy nadejdzie czas

Biały ogień w nas

Smak gorącej krwi

Spojrzyj prosto i w lustrze tam już nie będziesz Ty!

Rozbijając szkło nie słyszałam nawet śpiewu krwi

Ogarnęło mnie takie wielkie Nic

Dziś rozumiem już, teraz we mnie mieszkasz

Odtąd idę drogą twojej misji Agnieszko!

I to ja teraz jestem inna!

Jak Ty przewrotna i niewinna!

I tylko dziwnie zimna gdy

zamiast mnie w lustrze jesteś Ty!

I gdy nadchodzi czas

Biały ogień w nas

Smak gorącej krwi

Zamiast mnie w lustrze jesteś Ty!^[1]