To nie był on, Alain Delon

Butny jak niedziela, bliżej Fernandela

To nie był on, Alain Delon

Bo gdzież by on, Alain Delon

Właśnie nad kotletem twierdził, że mnie je t'aime

A gdzież bon ton roszony łzą

Zwykły raptus, tu mi kaktus jeśli on Delon

I w gardle ość i kipi złość

Że niańczę tę szarańczę, chociaż mam jej dość

Wiem że to nic, że lepszy rydz

Że ten co chce zbyt wiele zwykle nie ma nic

I znów nie on, Alain Delon

Choć się klnę na wszystko, że już byłam blisko

Bo serca dzwon, jak nagły grom

I ze mną on chce dzielić plon

Chociaż słusznie mniema, że go jeszcze nie ma

Lecz zanim że on zbierze plon

I na pewno rzekł królewno z Tobą aż po zgon

I w gardle ość i kipi złość

Że niańczę tę szarańczę, chociaż mam jej dość

Wiem że to nic, że lepszy rydz

Że ten co chce zbyt wiele zwykle nie ma nic^[1]