Smutno!

Smutno!

Smutno!

Smutno!

Ale mi smutno, że cię nie mam

Najsmutniej mi na świecie jest

Może, gdy znowu się urodzę

Będziemy w polach wódkę pić

Ale mi smutno, że twe oczy

Nie pragną widzieć, widzieć mnie

Dla ciebie serce trzymam nowe

Co dawno zagoiło się

Wmawiałem sobie długo

Że zauważysz mnie

Bo chciałem przenieść góry

W ramionach trzymać cię

I chciałem wstrzymać rzeki

Przy tobie budzić się

I tracić swoje plany

By dłużej ciebie mieć

Ale najpiękniej i najmilej

Kiedy w snach miałem, miałem cię

Kiedy spotkałem cię na Hożej

Na nowo chciałem stworzyć się

Ale mi smutno, że mnie nie chcesz

I wciąż nie widzisz, widząc mnie

I twoje nieuchwytne serce

Nie płonie, gdy spotyka mnie

Wmawiałem sobie długo

Że zauważysz mnie

Bo chciałem przenieść góry

W ramionach trzymać cię

I chciałem wstrzymać rzeki

Przy tobie budzić się

I tracić swoje plany

By dłużej ciebie mieć

Poweselę się na wesele

To będzie długa, długa noc

Lecz to wesele nie jest moje

Z widowni widzę, miłość tli

Ale wspaniale, że cię nie mam

Nie będę wciąż uganiał się

Nic już nie zdziałam z twoim sercem

Pójdę tam, gdzie kochają mnie

Wmawiałem sobie długo

Że zauważysz mnie

Bo chciałem przenieść góry

W ramionach trzymać cię

I chciałem wstrzymać rzeki

Przy tobie budzić się

I tracić swoje plany

By dłużej ciebie mieć^[1]