Leżę tutaj już od piętnastu lat

Nie mogę nic powiedzieć, ruszać ręką ani wstać

Sprawny umysł mam, jednak martwe ciało

Wszystko słyszę i czuję, po prostu wegetuję

Pamiętasz mamo, jak tuliłaś mnie do snu

A teraz tylko ból i pokój zawsze pełen róż

Każdego dnia jednego tylko chcę

Błagam was, zlitujcie się i zabijcie mnie (!)

Nikt nie stoi, wszyscy dobrze się bawią

A może właśnie teraz

na pewno ktoś

na pewno ktoś umiera

I w czyichś ramionach wylewa łzy

Czy pomyślałeś, że to mógłbyś być ty

Nikt nie stoi …

Może on, a może ona?

Najważniejsze, że nie ty

W natłoku myśli wielu chłopców miałam

I w niejedną wielką podróż wyruszyłam

Wiem, że ty naprawdę to przeżyłaś

A ja po prostu śniłam

ja po prostu śniłam

Pamiętasz mamo …

Codziennie pytam, czy kiedyś to się skończy

I nienawidzę słów: „nic nas nie rozłączy”

Codziennie modlę się, byś zabrał mnie ze sobą

Bo ludzie nie mają prawa, ludzie zabić mnie nie mogą!

Nikt nie stoi …^[1]