Jak kot miękko wyskoczyła

Ta noc i rozlała się

Jej czerń nagle odmieniła

Mnie, mnie, mnie

O tak, poplątane życie

Ja tobie dzisiaj na złość

Za wszystkie lata wykrzyczę w twarz

Już dość, dość, dość

A ty

Śmiejesz się znów

I w powodzi słów

Nie wierzysz że

Że świat straci mnie

Był dzień, było białe słońce

I śmiech był niejeden raz

Ten żar zdawał się bez końca być

W nas, w nas, w nas

I coś

Coś się zmieniło

Grymas ust i twój zimny wzrok

Odtąd noc

Odtąd noc, tu jest długi

Rok, rok, rok

A ty

Śmiejesz się znów

I w powodzi słów

Nie wierzysz że

Że świat straci mnie

Tak niewiele nam potrzeba

Tak niewiele brakowało

Trochę piekła, trochę nieba

Ani dużo ani mało

A tak niewiele nam potrzeba

I tak niewiele brakowało

Trochę piekła, trochę nieba

Ani dużo ani mało

Nie żartuj, żarty się skończyły

Ironii czuję smak

Odejść chcę, bo naprawdę siły

Brak, brak, brak

Śmiejesz się znów

I w kaskadzie słów

Nie wierzysz że

Że świat straci mnie

Mała

Już ruszam tam gdzie światło

Gdzie łąki jak ze snów

Gdzie wszystko idzie łatwo gdzie

Spotkam cię znów

A ty

Ty chwycisz mnie za rękę

I z nocy zrobisz dzień

Niech będzie tak

Niech się wreszcie stanie

Sen, sen, sen^[1]