Bulgoce w skroniach krew, a serce robi huk

Topnieje w oczach śnieg dokoła moich nóg

Oblewa mnie gorący pot, wciąż serce wali nieby młot

I cały spalam się gdy on mija mnie

Zawory bezpieczeństwa gwiżdżą ile sił

Manometr pęka – już nie starcza skali w nim

Mych możliwości kres tuż tuż, za chwile nie wytrzymam już

Rozsadzi chyba mnie, gdy ona zbliży się

Żarówka świeci gdy do ręki wezmę ją

Ogromne ma napięcie mój wewnętrzny prąd

Bezpiecznik zaraz trzaśnie mój, za zwojem się przepala zwój

A iskry sypią się, kiedy dotyka mnie

Bulgoce w skroniach krew, a serce robi huk

Topnieje w oczach śnieg dokoła moich nóg

Oblewa mnie gorący pot, wciąż serce wali niby młot

I cały spalam się gdy on mija mnie

nie nie, już dłużej nie...

nie nie, już dłużej nie...^[1]