Wkosmacona w kwiat płytki,

Łeb ująwszy w dwie chwytki,

Pszczoła nim ją porwie lot

W słońcu myje się, jak kot

Niech się dłuży cień ławy,

Niech wypoczną w nim trawy!

Z łbem na łapie chudy pies

Śpi po łapy owej kres

Porośnięta szła przez ziemię

Porastało ludzkie plemię

Porastała pod niebiosy

Rozwłoszone włosząc włosy

Ja, Anna Csillag,

Urodzona w Karłowicach, na Morawach

Miałam słaby porost włosów

Byłam nim dotknięta z dopustu Bożego

Na skutek długotrwałych modłów

Zostałam wysłuchana

Otrzymałam znaki i wskazówki

Sporządziłam specyfik, lek cudowny

Zaczęłam porastać, porastać, porastać...

We włosy

A także mój mąż, szwagrzy i bratankowie.

Straszny w polu zagrzmiał jęk,

Jak żałosny burzy szczęk

A to motyl blady łka

Załamuje skrzydła dwa:

Oj, ze czterech świata stron

Przyszedł do mnie zimny zgon

I uwiędnie niby kwiat

Marzeń moich cały świat.

Oj, ponieście trupa w las

I postawcie nad nim głaz

I postawcie nad nim głaz

I zapłaczcie wszyscy wraz.

A wyryjcie napis ten,

U zamkniętych śmierci bram:

Że w tym grobie śpiący cień

Był motylem kilka mgnień.^[1]