Z tej mąki nie będzie chleba,

Z tych prac nie będzie korzyści,

Z tych świątyń nie widać nieba,

Z tych snów już się nic nie ziści.

Z tych ziaren nie będzie mąki,

Nie będzie ciała z tych słów,

Z tych modlitw nie będzie świątyń,

Z tych czasów nie będzie snów.

Nie będzie wina z tej wody,

Z tych pieśni nie będzie dróg wzwyż,

Z tych dusz nie będzie narodu,

Każdy sam poniesie swój krzyż.

Nie będzie kielicha na krew,

Nie będzie wody do rąk,

Nie będzie ech na ten zew,

Z tej męki nie będzie ksiąg.

To antylitania chwili

Przejściowej, lecz nie – bezkarnej:

Byli już tacy, co śnili

Chleb, Księgę i Krzyż – na marne.^[1]