A Anusia ładna

gdy się bawiła,

miłość ją zdradna

sobie złowiła.

Antek bez serca

ułożył minę,

mówił do serca,

uwiódł dziewczynę.

A Anuś nie głucha

cóż czynić miała?

przysiągł, że kocha,

zdrady nie znała.

Przy krzyżu róży

bujała trawa,

Antek był hoży,

Anusia żwawa.

Opadły róże

trawki zbledniały

a Anuś nieboże

Antek niestały.

Wtem przyszedł Kuba,

Kuba wesoły,

Anusia luba,

porzuć mozoły.

Przestań już szlochać,

niech Antek zginie,

chciej Kubę kochać,

siądź przy różynie.

Anusia wrzasła:

ta róża kole,

tu miłość zgasła,

przy dębie wolę.^[1]