Z krawędzi mostu dna butelki

W łoskocie serca jak po biegu

Nie było mórz na tyle wielkich

By się nie dało znaleźć brzegu

I oddech wiersza w naszych żaglach

Wlewał nam w nerwy miękki spokój

I znów wracało się do magla

Lecz z iskrą co płonęła w oku

W szaleństwie w zachwycie

Apetyt na życie

Z tego się nie tyje

Z tego się umiera

Choć jeszcze nie teraz

W gonitwie w udręce na dnie i na szczycie

Apetyt na życie

Z tego się nie tyje

Z tego się umiera

Choć jeszcze nie teraz

Na chmurze wiersza, w skrzydłach marzeń

Wracamy ciągle pod swój daszek

Choć bardziej puste nasze plaże

I tylko morze gryzie piasek

Sami umiemy leczyć kaca

I nie obejdzie się tabliczką

„Znikam na chwilę zaraz wracam”

Bo się nie wraca tą uliczką

W szaleństwie w zachwycie

Apetyt na życie

Z tego się nie tyje

Z tego się umiera

Choć jeszcze nie teraz

W gonitwie w udręce na dnie i na szczycie

Apetyt na życie

Choć dzień coraz krótszy

I myśli się droczą

Czy zdążysz przed nocą

I czas cię uniesie

Wezbrany jak rzeka

Lecz jeszcze poczekaj

Lecz jeszcze poczekaj^[1]