Arabello, woltyżerko słodka!

Gdzie są dzisiaj konie twe krucze?

Może nigdy ciebie już nie spotkam,

twych cyrkowych sztuczek

nie zobaczę już.

Arabello, wiele lat minęło,

utonęłaś w smutku jak w mgiełce,

czasem we śnie budzą moje serce

twe koniki przechodzące w cichy kłus.

  Niech we śnie niosą mnie w świat

  koniki szybkie jak wiatr,

  gdzie stary cyrkowy wóz,

  za siedem borów i wzgórz.

  Tam ona, smutna jak mgła,

  zagląda w serce do dna,

  półksiężyc w jej oczach zbladł,

  lecz ona czeka od lat.

  Arabello, wrócę,

  by twe konie krucze

  zobaczyć w brawach jeszcze raz!

  Arabello, wrócę!

  Znowu – jak przed laty –

  uśmiech połączy nas.

  Arabello, wrócę,

  w sreberkach, w szkle poświaty.

  Niech we śnie niosą mnie w świat

  koniki szybkie jak wiatr,

  gdzie stary cyrkowy wóz,

  za siedem borów i wzgórz.

Noc cichutko cekinami dzwoni,

jakby drogę wskazać nam chciała.

Arabello, Arabello biała,

twoje kare konie

odpływają już…

Arabello, wiele lat minęło,

utonęłaś w smutku jak w mgiełce.

Śpi spokojnie puste moje serce,

nikną konie przechodzące w cichy kłus.

  Niech we śnie niosą mnie w świat...^{[1], [2]}