Ta sama siła, co w górę wyniosła

Górę Ararat, z której puszczał Noe

Nad fale świata skrzydlatego posła,

Górę co Dachem Ziemi i Kościołem –

Tą samą siłą jest, co zdruzgotała

Owieczek bożych pastwiska soczyste,

Bez nienawiści grzebiąc kruche ciała

W wiary w cierpienie kamienną kołyskę.

Ruchem warstw ziemi ktoś to wytłumaczy,

Karą za grzechy inny ktoś – ze strachem;

Inni znów, ciesząc się z ludzkiej rozpaczy:

– Allach jest z nami! – krzykną. – My z Allachem!

Czy ktoś, kto zamiast betlejemskiej gwiazdy

Widzi nad sobą tylko beton władczy,

Sławi za wyrok siłę, co go miażdży,

Bo kocha Bóg tych, których doświadczył?

Wiele jest śmierci. Śmierć z wyroku losu,

Śmierć niewybredna od gromu, pomoru

Zdaje się gorsza od męczeńskich stosów,

Bowiem człowieka – pozbawia wyboru.^[1]