Mój pies nie lubi psów

   A ja nie lubię ludzi

   Woń zadów, jazgot słów

   Obu nas szczerze nudzi

Czasami ktoś się zbliży

Upewnić się czym pachnę

I pies mój go poliże

I ja ogonem machnę.

A ów w słabiznę mi

Swój nos bezczelnie wtyka

I tylko po to, by

Z pogardą się odsikać.

Więc odchodzimy w dal

Nie dbając o ogładę

Brodząc z połyskiem fal

Za swoim własnym śladem.

   Mój pies nie lubi psów

   A ja nie lubię ludzi

   Woń zadów, jazgot słów

   Obu nas szczerze nudzi

Czasem, jak pomylony

Pędzi za którąś z suczek –

Ja miałem już dwie żony

I starczy nam nauczek.

Więc go do wody – buch!

Wrzucam wśród fal rozprysków,

Wprawiamy łapy w ruch

I radość bije z pysków.

Potem w słonecznym śnie

Sierść nam paruje słono,

Więc otrząsamy się

Od nosów do ogonów.

   Mój pies nie lubi psów

   A ja nie lubię ludzi

   Woń zadów, jazgot słów

   Obu nas szczerze nudzi

Siadamy na krawędzi

Wpatrzeni w morski majak,

Ja drapię się – gdzie swędzi –

On liże się po jajach.

Mieszamy tak dzień w dzień

Te piesko-ludzkie światy,

Wdychamy przestrzeń lśnień

Rzucamy sobie patyk.

Mną szczęsny skowyt łka:

Jak pięknie bez człowieka!

Jak pięknie jest bez psa!

Zgodnie mój pies zaszczeka.

   I aż nas zmierzch ostudzi

   Siedzimy tak we dwóch –

   Bo on nie lubi ludzi,

   A ja – nie lubię psów…^[1]