To były ręce twardsze od kamieni,

To były twarze, które znasz od lat.

Dziewczyno płowowłosa z jasnej akwareli,

Daruj nam serca płacz.

To były słowa tak jak piołun gorzkie,

To były sprawy ostre tak jak cierń.

Dziewczyno malowana przed jesiennym słońcem,

Rozłóż nieba szczodry len.

Bądź z nami dobrej myśli,

Bądź z nami pośród nas,

Ta rozmowa przecież ciągle trwa.

Ze szpalt dzienników krzyczy

Nasz zły i dobry czas.

Doczekamy jeszcze, doczekamy dnia.

Doczekamy jeszcze, doczekamy dnia

I wystarczy nam odwagi

Na prawdę twardą jak ta.

To byli ludzie szarzy jak ulice,

Dlatego szara pewnie o nich pieśń.

Dziewczyno pochylona i nad naszym życiem

Dobrą nam nowinę nieś.

Bądź z nami dobrej myśli,

Bądź z nami pośród nas,

Ta rozmowa przecież ciągle trwa.

Ze szpalt dzienników krzyczy

Nasz zły i dobry czas.

Doczekamy jeszcze, doczekamy dnia.

Doczekamy jeszcze, doczekamy dnia

I wystarczy nam odwagi

Na prawdę twardą jak ta.

Bądź z nami dobrej myśli,

Bądź z nami pośród nas,

Ta rozmowa przecież ciągle trwa.

Ze szpalt dzienników krzyczy

Nasz zły i dobry czas.

Doczekamy jeszcze, doczekamy dnia.

Doczekamy jeszcze, doczekamy dnia

I wystarczy nam odwagi

Na prawdę twardą jak ta.

Bądź z nami.^[1]